Budding Flowers

பூக்களை மலர்வித்த ஆசிரியை

அந்த ஆசிரியை பாடங்களை நிறுத்தி நிதானமாய் வாசிப்பதற்குப் பயிற்சி கொடுப்பவர்.

உயிரற்றக் குரலில் சிலர் வாசித்தனர். அவர்கள் வாசிப்பது வகுப்பு முழுக்கக் கேட்கும்வரை, பல முறை வாசிக்கச் சொன்னார். தவறு நேரும்போது, பொறுமையாகத் திருத்தினார்.

ராஜ்குமாரும் கல்பனாவும் வாசிக்கும்போது வேறு மாதிரியான சிக்கல்கள் தோன்றின. ராஜ்குமாருக்குத் திக்குவாய். இதன் காரணமாக வகுப்புகளில் வாசிப்பிலிருந்து சௌகரியமாகத் தப்பித்திருக்கிறான்.

இன்று ஆசிரியை வாசிக்கச் சொன்னதும் தயங்கினான்.

“பரவாயில்லை படி!” என்றார் ஆசிரியை. ராஜ்குமார் திணறித் திணறி வாசித்தான். வகுப்பறையில் சிரிப்பு.

வாசித்து முடித்ததும் அவனிடம் ஓர் அவமான உணர்வு குடி கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆசிரியை அதைக் கவனித்தார்.
அடுத்து கல்பனா வாசிக்கும்போது வேறொரு பிரச்னை. அவளுக்குச் சன்னமான கீச்சுக்குரல். அவள் ஒரு வரி வாசித்ததும் வகுப்பு சிரித்தது. கல்பனாவுக்கு வேர்த்துக் கொட்டியது.

அந்தக் கீச்சுக்குரல் நடுங்க வேறு ஆரம்பித்தது. மொத்த வகுப்பறைக்குக் கொண்டாட்டம். கடைசி பெஞ்சிலிருந்த மாணவன் கல்பனாவின் குரலை மிமிக்ரி வேறு செய்ய ஆரம்பித்தான்.

சிரிப்புச் சத்தங்கள் மெல்லத் தேய்ந்து வகுப்பறை மௌனத்திற்கு வந்ததும் ஆசிரியை கூறினார்:
“எதையும் மன்னிக்கலாம், இதை மன்னிக்க முடியாது. சகோதரத் திறமைகளைக் கிண்டல் செய்வது சிறுபிள்ளைத்தனம். உங்களைப் பாராட்டி உங்களது திறமைகளை வளர்க்க யார் இருக்கிறார்கள்? ஒருவருமில்லை. கைவிடப்பட்டவர்கள் போல நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். இந்த நேரத்தில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன? நமக்கு நாமே வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரை ஒருவர் பரஸ்பரம் தட்டிக் கொடுத்து வளர்க்க வேண்டும். கிண்டல் செய்யக் கூடாது” என உணர்வுபூர்வமாக ஆசிரியை கூறினார்.

வகுப்பறை அமைதியில் உறைந்தது. இந்த நியாயத்தை வகுப்பறை உணர்ந்தது. தொடர்ந்தார் ஆசிரியை:

“ராஜ்குமார் திக்கினான். உங்கள் சகோதரன் அல்லவா அவன்? அவனுக்கு வாய்ப்புகளைக் கொடுத்து அவனது உற்சாகத்தை வளர்ப்பது இந்த வகுப்பின் கடமையல்லவா? அவனது குறைகளை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்து அவனை ஒடுக்கினால் இது வகுப்பல்ல; சிறைதான்.

“நேசமிருந்தால் குறைகள் தெரியாது. இது நேசமற்ற வகுப்பு. அதனால்தான் குறைகளைக் கண்டால் சிரிக்கிறது. கல்பனாவின் குரல் கீச்சுக்குரல். ஆனால் அதுவும் அழகான குரல்தான். காந்தி, கலாம் போன்ற தலைவர்களின் குரல்கள் எல்லாம் மென்மையான குரல்தான். கோடிக்கணக்கான மக்கள் அக்குரல்களின் ஆணைக்காகக் காத்துக் கிடந்தார்கள்.

“எல்லாக் குரலும் சிம்மக் குரலாக இருந்தால் கேட்கச் சகிக்குமா? குரல்களில் பேதம் வேண்டும். பேதங்களைப் புரிந்து கொள்ள காதுகளும், ரசித்துப் பாராட்ட மனமும் வேண்டும். சரி! ராஜ்குமாருக்கும் கல்பனாவுக்கும் மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு தருவேன். இந்த வகுப்பறை இந்தக் குரல்களை மதிக்கிறதா என்று பார்ப்பேன் என்றார் ஆசிரியை.
இருவரையும் மீண்டும் வாசிக்கச் சொன்னார். ராஜ்குமார் அதிக தடுமாற்றமில்லாமலும் கல்பனா நடுங்காமலும் வாசித்தார்கள்.

எல்லோரும் கை தட்டினர். ஆசிரியை ராஜ்குமார் மற்றும் கல்பனாவின் முகங்களைப் பார்த்தார். அவை மலர்ந்திருந்தன.

birds-and-budding-flower

ஒரு முகத்தை மலரச் செய்வது அரிய காரியம்! இந்த வகுப்பறை நினைத்தால் எத்தனையோ முகங்களை மலர வைக்கலாம் என்று கூறிய ஆசிரியை, மாணவர்கள் நன்றாக, சிரத்தை எடுத்து வாசிக்கும்போதெல்லாம் மறக்காமல் குட் கூறினார்.

குட் என்ற சொல்லில் மாணவர்கள் முகத்தில் ஒரு பூவே மலர்வதைக் கவனித்தார் ஆசிரியை. ஆம், மலரும் முகங்களைப் பார்த்தாலே பரவசம்தானே!
எனக்குரிய இடம் எங்கே? என்ற புத்தகத்திலிருந்து…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s